Στην παρουσίαση των υποψηφίων στη Λευκωσία ψες, έκανα κάτι αυθόρμητο.
Σταμάτησα. Κράτησα μια παύση.
Για λίγα δευτερόλεπτα δεν ειπώθηκε τίποτα.
Και όμως, εκείνη τη στιγμή ειπώθηκαν πολλά.
Ένιωθες την ενέργεια στον χώρο να ανεβαίνει.
Στη μουσική, η παύση δεν είναι σιωπή.
Είναι μέρος της σύνθεσης.
Χωρίς παύση, δεν υπάρχει ρυθμός.
Δεν υπάρχει ένταση.
Δεν υπάρχει κορύφωση.
Η παύση δίνει χώρο στη μελωδία να αναπνεύσει.
Και δίνει αξία στην επόμενη φράση.
Το ίδιο και στον χορό.
Η στιγμή πριν από το βήμα δεν είναι κενή.
Είναι η στιγμή που γεννιέται η κίνηση.
Και ίσως το ίδιο συμβαίνει και στην κοινωνία.
Υπάρχουν στιγμές που όλα μοιάζουν να σταματούν.
Που επικρατεί μια σιωπή — όχι από επιλογή, αλλά γιατί κάτι έχει φτάσει στα όριά του.
Αλλά αυτές οι στιγμές δεν είναι το τέλος.
Είναι η στιγμή πριν από το επόμενο άλμα.
Η παύση του Οδυσσέα Μιχαηλίδη δεν ήταν απλώς ένα γεγονός.
Ήταν ένα σημείο καμπής.
Μια στιγμή που μας ανάγκασε να σταματήσουμε.
Να κοιτάξουμε πιο καθαρά.
Να αναρωτηθούμε τι θέλουμε να αλλάξει.
Γιατί η παύση δεν είναι απουσία.
Είναι ένταση που μαζεύεται.
Είναι αλήθεια που δεν μπορεί πια να κρυφτεί.
Είναι η αρχή της αλλαγής.
Και ίσως τώρα να είμαστε ακριβώς εκεί.
Σε μια τέτοια παύση.
Το ερώτημα δεν είναι αν θα περάσει.
Το ερώτημα είναι τι θα κάνουμε εμείς.
Ας μην την αφήσουμε να χαθεί.
Ας της δώσουμε νόημα.
Ας κάνουμε όλοι μαζί το επόμενο βήμα.
Ας κάνουμε το επόμενο άλμα.
Μιχάλης Παντελίδης
ΑΛΜΑ | υποψήφιος βουλευτής Λευκωσίας
Aρ. 14